In oktober 2025 startten we met een gameronde bij de TU Delft als pilot vanuit Directie ICT. Een groep collega’s uit teams verspreid over de hele organisatie, met veelal verschillende tools en methodieken, ging onderling de strijd aan. Er was een duidelijk doel: teamafspraken kunnen maken en samen aan de slag te gaan met Samenwerken in de cloud. Zoals zo vaak waren de eerste reacties een mix van nieuwsgierigheid én twijfel: 

“Wat betekent dit nou echt voor mijn team?” 

En precies dat is waar een gameronde voor bedoeld is. In die weken gebeurde er wat we altijd zien gebeuren: mensen gingen experimenteren, probeerden dingen uit, ervaarden successen (“dit scheelt me echt tijd!”) en liepen ook tegen grenzen aan (“dit werkt nog niet zoals ik wil”). Leren door te doen. Stap voor stap.  Een gameronde is vaak een mooie afspiegeling van de startsituatie en tijdens het spelen zie je de eerste stap in de goede richting en nieuw gedrag ontstaan. Een vliegwiel dat je op gang helpt. De gameronde sloot hiermee mooi aan op de Onboarding training die Frank van der Burgh en Robert Karsdorp vanuit de ICT-afdeling van de TU Delft al een jaar geven. 

Maar toen ontstond de vraag hoe ICT echt impact kan maken in de organisatie en een leeraanbod kan aanbieden, waar er gebruik wordt gemaakt van alles wat de TU Delft te bieden heeft. Een leeraanbod waar interventies echt gaan samenhangen en elkaar versterken. En is zo een leeraanbod ook te creëren voor andere onderwerpen, zoals de implementatie van AI? Een onderwerp dat deels bij de IT-afdeling ligt en hoge urgentie kent in verband met de uitrol van de Europese AI Act. Er ontstond dus een bredere vraag: 

“Hoe nu verder en hoe zorg je dat leren niet stopt na een traject, maar echt onderdeel wordt van je werk?” 

 

Van ‘leren via een game’ naar ‘leren als proces’ 

Een gameronde voelt als een intensieve sprint. Het heeft een duidelijk begin en ook een duidelijk einde. Je leert, probeert, reflecteert en past alles wat je leert direct toe in je praktijk. Een leerlijn is anders. Het is geen los traject, maar een structuur. Een samenhang van stappen, momenten en leerervaringen die samen ergens naartoe werken en je niet alleen die ene stap verder brengen, maar twee, drie of wel vier stappen verder. 

Wij zien het verschil tussen een gameronde en een leerlijn als volgt:  

• Een gameronde helpt je starten en die eerste stap in gedragsverandering zetten 
• Een leerlijn helpt je volhouden en verdiepen 

 Dat klinkt misschien logisch, maar in de praktijk is het best een verschil. Want het betekent dat je anders gaat kijken naar: 

• tijd (niet weken, maar een langere periode met meerdere fases) 
• doelen (niet één uitkomst, maar ontwikkeling in verschillende leerdoelen) 
• en vooral: samenwerking

Samen bouwen, niet vooraf alles precies bedenken. 

En juist daar werd dit traject met Frank en Robert nog interessanter. We hebben deze leerlijn namelijk niet van tevoren uitgetekend en daarna “uitgerold”. We hebben hem samen opgebouwd. Het eindresultaat van dit project moge duidelijk zijn: zowel voor “AI” als “Samenwerken in de cloud” een visueel aantrekkelijke leerlijn inclusief jaarplanning toegespitst op het Academisch Jaar. We bepaalden vooraf dat er drie sessies als bouwstenen nodig zijn om tot deze eindresultaten te komen. Deze sessies zouden moeten voldoen aan verschillende criteria. De sessies moeten:

• een plek zijn om richting en ambities scherp te krijgen en bovenal om keuzes te durven maken 
• een plek zijn om ideeën uit te werken – hoe  groot, klein of gek ook 
• een plek zijn om kritisch te zijn en dingen te verbeteren 
• een plek zijn waar alles samenkomt in de praktijk – van  huidig leeraanbod, verschillende expertisen en creativiteit 

Al onze projecten beginnen we met een kick-off. Hierin bespreken we nogmaals kort de opdracht en gewenste eindresultaat, de doelgroepen en stakeholders, we concretiseren het plan van aanpak, bespreken de planning en voeren deze uit en als laatste bespreken we de werkafspraken voor de tijdelijke samenwerking. Hierna begon het echte werk in de vorm van drie interactieve sessies. We gebruikten hiervoor het volgende, versimpelde schema: 

Tussen de sessies door werken we hybride via Teams samen om de uitkomsten van de sessies uit te werken en de deelproducten op te leveren. 

Wat het écht een samenwerking maakte 

Wat voor mij misschien wel het meest is blijven hangen, is dat dit geen traject was waarin wij even “een oplossing kwamen brengen”. Sterker nog: dat had hier nooit gewerkt. 

De kracht zat in de combinatie: 

• Wij brachten structuur, ervaring met leerinterventies en het ontwerp-denken 
• Frank en Robert brachten inhoud, onderwijskunde en didactiek, context en de realiteit van de werkvloer 

En juist die combinatie zorgde ervoor dat de leerlijn ging leven. Want je kunt een prachtig leerprogramma bedenken, maar als het niet aansluit op de praktijk, landt het niet. Doordat we continu samen optrokken, ontstond er iets wat niet alleen logisch was op papier, maar ook herkenbaar en bruikbaar in de praktijk. 

 Wat ik zelf heb geleerd (en wat ik meeneem) 

Ik merk dat dit traject me ook persoonlijk heeft veranderd in hoe ik naar dit soort projecten kijk. Een paar dingen die zijn blijven hangen:
 

1. Een leerlijn ontwerpen is leuk!
   Zo die is uit de weg en dit smaakt naar meer 😊 
2. Je kunt een leerlijn niet in je eentje ontwerpen
   Je hebt de mensen nodig die er straks mee gaan werken. Niet als input aan het eind, maar vanaf het begin. 
3. Iteratief werken is geen luxe, maar een noodzaak
   Elke sessie bracht nieuwe inzichten. Dingen die we anders zouden doen. Als je dat niet inbouwt, mis je de helft van de waarde van de investering. 
4. Vertrouwen is belangrijker dan controle
   Je moet durven loslaten. Niet alles vooraf willen dichttimmeren. Maar ruimte geven aan wat er ontstaat om vervolgens weloverwogen keuzes te kunnen maken. 
5. Leren stopt niet na de interventie
   Misschien wel de belangrijkste: het echte werk en de meeste impact beginnen daarna pas. Als mensen het gaan toepassen, aanpassen en eigen maken. 

En nu? 

De leerlijn staat als een stad 😉.  Samen met Frank en Robert kijken we nu naar welke huizen en gebouwen de route van de leerlijn daadwerkelijk halen en hoe we dit verder brengen. Wie neemt welke taak op zich en zorgt dat:

• stakeholders echt onboard raken en het een plek krijgt in de organisatie 
• Interventies worden uitgewerkt en planning gewaarborgd wordt 
• deelnemers (en doelgroepen) verder begeleid worden 
• we blijven leren van wat er wel (en niet) werkt en bijsturen waar nodig

Want net als bij elke verandering geldt: Het staat nooit écht vast. 

Tot slot 

Als ik terugdenk aan die eerste gameronde in oktober, had ik niet gedacht dat we hier zouden uitkomen. En dat is misschien precies wat dit soort trajecten zo leuk maakt. Je begint met een eerste concrete stap. En als je het goed doet, samen, groeit het uit tot iets wat echt impact kan maken en duurzame gedragsverandering teweegbrengt.